Bayanlar ve baylar, huzurlarınızda
Ali Wong!
Aman Tanrım!
Duydum ki
bu şehirdeki bütün Asyalılar...
bu akşam bu salona toplanmış.
Evet.
Beyaz sevgililerinizle geldiğiniz için teşekkürler.
Gerçekten...
en içten teşekkürlerimi sunuyorum.
Burada olduğum için heyecanlıyım.
Uzun süredir pek sahneye çıkmıyorum,
iki yıldır hiç sahneye çıkmadım
çünkü iki yıl önce bir kızım oldu.
Stand-up yapmaya tekrar döndüğümde
diğer komedyenler bana inanamamışlardı.
"Aman Tanrım, Ali...
Sen burada ne arıyorsun?
Senin daha yeni bebeğin olmadı mı?" dediler.
Ben de "Bana bakın...
doğduğu günden beri bebeğimin yanındayım,
ondan bir gün bile ayrılmadım.
Onu çok seviyorum...
ama onu çöpe atmanın eşiğindeyim.
Onu biraz özleyeyim diye geldim,
özleyeyim ki hapse girmeyeyim. "Dedim. İnsanların bana" Sen buradaysan
bebeğe kim bakıyor?" diye sormaları çok cinsiyetçi.
Sence kim bakıyor olabilir lan?
Bebeğe televizyon bakıyor, oldu mu?
Bütün pencereler açık,
vitaminleri kucağında, keyfi yerinde!
Sekiz hafta boyunca,
ev hanımı anne olmayı denedim...
Ev hanımı olma kısmı güzel.
Ama annelik kısmını pek sevmedim, uğraşılacak gibi değil.
Ben saf gibi sandım ki ev hanımı anne olunca
ayaklarını uzatıp rahatlayacaksın, rahat rahat kendi evinde sıçacaksın,
Wendy Williams izleyip şımarık kız arkadaşlarınla yemeğe gideceksin.
Ev hanımı olmak için
ödenmesi gereken bedelin anne olmak olduğunu
anlamamıştım.
Tam zamanlı bir iş bu.
Hem de çok berbat bir iş.
Sigortan yok, iş arkadaşları yok.
Bütün gün bu insan sanal bebekle hücre hapsindesin,
sıfırlama düğmesi de yok üstelik, yani risk çok yüksek.
Sanal bebekle bile insan yavrusundan daha iyi iletişim kurarsınız.
Çünkü oyuncak olan en azından ne zaman kaka yaptığını söylüyor,
insan yavrusununkini tahmin etmeniz gerekiyor.
Bir de kontrol etmek için kıçını koklamanız gerekiyor...
günde 26 kere hem de.
Öyle uzaktan koklamayla da olmuyor,
bebeği ters çevirip, suratınızı bebeğin kıçına yerleştirip
ağzınızla derin derin nefes almanız gerekiyor.
Burnunuzun içi kaka kokusundan yanmış oluyor çünkü.
Bebeğimi dünyadaki herkesten çok sevdiğimi anlamamı sağlayan bu oldu.
Kocamla evlenirken "Ölüm bizi ayırana dek." demiştik.
Ama ben bir gün bile...
altına sıçıp sıçmadığını anlamak için...
kocamın götünü koklamadım.
Yalamışlığım var ama koklamadım.
Çünkü koklamak iğrenç olurdu! Tamam mı?
Siz hiç göt yalamadıysanız da büyüyün biraz. Biraz büyüyün lan.
Aşk dolu, uzun süreli
ciddi bir ilişki yaşamak için
bazı fedakarlıklar yapmanız gerektiğini de öğrenin.
Uzunca bir süre en büyük hayalim zengin bir koca bulabilmekti
ama sonra öğrendim ki zengin koca bulabilmek için
güzel olmak gerekiyormuş.
Bense tipsizin önde gideniyim.
Los Angeles'ta bir anneler grubuna katıldım.
Bu karıları hiç eğlenceli ya da ilginç bulmuyorum
ama doğum izninde bir anneyseniz
The Walking Dead'teki gibi
hayatta kalmak için bir grupla hareket etmelisiniz.
Eskiden diğer annelerin giydiği kıyafetlerden nefret ederdim.
Annelerin giydiği şu sikik kıyafetler var ya,
üstünde hayvan desenleri olan kıyafetler...
metalik parlak ayakkabılar falan.
Ama şimdi böyle ışıl ışıl taşlı falan bir şey görünce "Ah." diyorum.
"Bu güzelmiş.
Bunu alayım hemen!"
Ne kadar parlak o kadar iyi
çünkü anne olunca parıltıya ihtiyacınız oluyor,
içinizde ölen ışığı telafi etmek için.
Birçok genç kadın doğum yapmaktan korkuyor.
Size şunu söyleyeyim.
Doğum yapmak, emzirmenin yanında
solda sıfır kalır!
Emzirmek çok zorludur. Kronik fiziksel işkence resmen.
Ben bunu bebeğimle aramda bir bağ kurma seremonisi olacak sanıyordum.
Ben böyle çayırda bir nilüfer yaprağının üzerine oturmuşum,
ayaklarımın dibinde yavru tavşanlar koşturuyor,
şu şişman Hawaiili adamın söylediği Somewhere Over the Rainbow çalıyor falan.
Hayır!
Hiç alakası yokmuş!
Emzirmek, size vücudunuzun
artık bir yemekhane olduğunu hatırlatan vahşi bir ritüel sadece!
Vücudunuz artık size ait değil.
Kızım karnı acıktığında meme uçlarımı ileri geri çekiştiriyor,
Diriliş filminde Leonardo DiCaprio'ya saldıran o ayı gibi.
Çok korkunç. Filmi izlediğimde
memelerim "Seni çok iyi anlıyorum Leo!" demişti.
Emzirmeyle ilgili bir kursa falan gitmedim
çünkü bunun, bebeğin sütü memenizden pipetle içer gibi emeceği
içgüdüsel bir şey olacağını sanıyordum.
Hemşire, meme uçlarım parmak boyuna ulaştığı için
hiç zorlanmayacağımı söylemişti.
Üstüne DVD koysan çevirirsin,
resmen askı gibi olmuşlardı.
Ama bebeği belli bir açıda tutmak gerekiyormuş,
kafasını geometrik hesaplar yapıp yerleştirmek lazımmış.
Bu çok stresli bir iş çünkü bebek acıkınca ağlıyor
ve hormonlarınız bebeğin yüzüne, boynuna, her tarafına süt fışkırtıyor,
öyle olunca bebek de elinizden kayıyor tabii.
Onu tam doğru zamanda yakalayıp ağzını dayamak lazım.
Arabayı paralel park etmeye benziyor.
Nasıl becerdim bilmiyorum!
Tam bir muamma. Eğitimini almadım ama bir şekilde yaptım.
Sürekli bir ileri bir geri gittim,
ta ki arabamın etrafında meraklı bir kalabalık toplanana kadar.
Asyalı kadınlar arabalarını park ederken arabanın etrafında toplanan insanlar
aynı anda hem çok yardımsever hem de çok ırkçı oluyorlar.
Ben de hep "Çok teşekkürler ama kafanızı sikeyim." diyorum.
"Ön yargılarınız doğru çıktı!
Siz olmadan bunu başaramazdım!"
Annem emzirmeyle sorun yaşadığımı görünce
iyice canımı sıktı, olumsuz şeyler söyledi.
"Neden emziriyorsun ki?" dedi.
"Ben seni mamayla büyüttüm, bak saçların ne kadar parlak oldu."
"Yoksa şu saçma slogana mı kanıyorsun,
'meme en iyisidir'?"
Ben de "Hayır." dedim,
"Meme bedava olduğu için yapıyorum.
Hadi ama anne, sen de biliyorsun.
Memelerimden mis gibi, organik, serbest dolaşan insan sütü çıkıyor."
Mememden 15 farklı delikten süt fışkırıyordu resmen,
Bellagio fıskiyesi gibi...
Üstelik bedava!
Vücudum yemek fabrikasına dönmüştü.
Bu kadar yemeği ziyan edecek değildim.
Kıçınızdan nefis hamburgerler çıkarsaydınız...
hiç gidip hamburgercide sıra bekler miydiniz?
Hayır, her sabah kocanızın başının üstüne çömelip
ağzını kocaman açmasını söylerdiniz.
Kahvaltısı geliyor...
hayvan işi hem de.
"İşte özel menünüz geliyor." dersin.
Work, work, work, work, work
Sekiz buçuk aydan sonra emzirmeyi bıraktım,
daha fazla dayanamadım.
Kendimi Cömert Ağaç gibi hissediyordum.
Eskiden bu hüzünlü kitabın ne anlattığını anlamazdım.
Şimdi emzirmeyle ilgili olduğunu biliyorum!
Kitap, bir sürü güzel dalları ve elmaları olan bir anneyi anlatıyor,
sonra küçük beleşçinin biri kadının hayatına girip
onun her şeyini alıyor
ve kadın da üzgün, sönük memeli
kupkuru bir ağaca dönüyor!
İnsanlar bana sorup duruyor,
"Ali, doğumdan sonra nasıl bu kadar zayıfladın?" diye.
Bebek iliğimi kemiğimi kuruttu!
Sonradan anladım ki emzirmek bedava değilmiş
çünkü emzirmeye destek olsun diye bir sürü yastık,
pompa falan almanız gerekiyor.
Hatta meme bandı bile gerekebiliyor.
Bazen de memede böbrek taşı gibi bir tıkanıklık oluyor
ve o zaman bir emzirme danışmanı çağırmanız gerekiyor.
Emzirme danışmanı da NPR dinleyen, saçları rastalı beyaz bir adam,
ismi Indigo
ve evinize gelip
memenizdeki tıkanıklığı açsın diye 200 dolar veriyorsunuz.
Indigo bana şınav çektirdi,
memelerimi içinde kaynar suyun olduğu bir kapa sokup çıkarttırdı
ve aralarda da göğüslerime böyle vurup durdu.
İşte kadınların bu yüzden doğum iznine ihtiyaçları var.
Diğer tüm birinci dünya ülkelerinde, Kanada'da, Fransa'da, Almanya'da
kadınlara çocuk doğurduklarında üç yıla kadar
ücretli doğum izni veriliyor.
Ama Amerika'da bize bir bok vermiyorlar.
Amerika'da doğum izniyle ilgili hiçbir federal yasa yok.
Doğum izni sadece bebekle bağ kurmak için değildir.
Sikmişim bebeği!
Doğum izni annelerin mahvolmuş vücutlarını bir süre saklamaları içindir!
İş yerime üstsüz olarak dönüp ıslak memelerime vurarak
iş arkadaşlarım üzerinde hakimiyet kurmaya çalışamam.
Adamı kovarlar!
İnsanlar size, hamile kalınca ve doğurunca
başınıza gelecek bütün o saçma şeylerden bahsetmiyorlar.
Ben hamileyken
diğer annelerden ısrarla bir tavsiye duydum,
"Ali, hastanedeki ücretsiz bezlerden çalabildiğin kadar çalmaya bak."
"Evet, tabii, bebek için." dedim.
"Hayır. Senin için..."
"Benim için mi? Ben bezi ne yapacağım lan?"
"Görürsün...
Kış geliyor."
Gerçekten de gördüm!
Kimse bana doğumdan sonra
vajinadan bir sürü tuhaf şey çıkacağını söylememişti.
Bebek çıktıktan sonra ne oluyor, biliyor musunuz?
Başka neler çıkıyor?
Evi de geliyor.
Oturma odası, yastıkları...
Bob Marley posteri...
bebeğin buzdolabındaki bozulmuş yemekler. Aylardır oradalardı!
O yüzden şu devasa, boyu çocuk yatağı kadar falan olan pedi
takmak zorunda kalıyorsunuz
ve o pedi de orada sadece şu fileli donlar tutabiliyor,
o donlar da sadece hastanede bulunuyor.
Öyle Amazon'da falan bulabileceğiniz bir şey değil,
her gün hastaneden aşırmanız lazım.
Şu Kore armutlarını paketledikleri malzemeden yapılıyor.
Çok özel bir şey, tamam mı?
Bir numara, ekstra büyük özel hastane donu.
Üç ay boyunca evde, kafamda bir topuz,
götümde koca bir bez, meme uçlarım kanayarak dolaştım.
Mağlup bir sumo güreşçisi gibi.
Sezaryen doğum yapmıştım. Evet.
Aslında niyetim o değildi
ama doğum sancılarım 24 saat sürdü. Evet.
Ben de "Kesin şunu." dedim.
Hemşire "Devam et." diyordu.
"Kaltak, kes dedim sana." dedim.
Çok dırdır yapıyorsun Kes şunu
Kes şunu, kes artık
Hemşire pek hip hop hayranı değilmiş,
onu da Dave Coulier göndermemi de anlamadı.
Sezaryen gerçekten ciddi bir şey. Ciddi bir ameliyat.
Ama çok hızlı gerçekleşiyor,
sırtınıza anestezi veriyorlar, sonra da bir perde çekiyorlar ki
kocanız sizin sadece insan tarafınızı görsün,
kadavra tarafınızı değil.
On dakika sonra da,
bebeği perdenin üstünden Simba gibi uzatıyorlar ve bitiyor.
"Madem böyle güzel bir acil çıkış varmış,
ben neden itmekle uğraşıp duruyordum?" dedim.
En iyi arkadaşlarımdan biri, çok da iyi kızdır,
72 saat boyunca doğum sancısı çekti.
Bebeğin kafası sürekli bir içeri bir dışarı gitmiş.
En sonunda yine de acil sezaryen olmak zorunda kaldı.
Bütün bunlardan önce
arkadaşım görüp görebileceğiniz
en kibar,
en nazik kadındı.
Asla kimsenin önünde geğirmezdi.
Ama bu olanlardan sonra
hayatımda gördüğüm en sert, en kötü, en kaba karıya dönüştü!
Doğumundan sonra evine ziyarete gittim,
kapıyı açtı ve
"Vajinama bak Ali. Şuna boka bak!" dedi.
"Merhaba Ali, hoş geldin. Sana bebeğimi göstereyim." falan yok.
Direkt "Şu boka baksana!" dedi.
"Bak başıma neler geldi!"
Kapı açık, bütün mahalle bizi izliyordu ama aldırmadı,
"Bak şuna!"
Vajinası gerçekten de mahvolmuştu!
Ördeğin ağzına benziyordu!
Görünce böyle yaptım...
Vajinasından yan yana iki sik sarkıyor gibiydi.
Bir tane kız doğurayım derken
arkadaşımın iki siki olmuştu.
Örsen örülürdü. Yıldız Savaşları'ndan bir canavar gibiydi.
Kadınlar birbirlerinin vajinalarını görmeye alışkın değildir.
Pisuvardaki erkekler gibi değiliz, "N'aber dostum? Nasıl gidiyor?"
Birbirlerinin önünde siklerini ellerinde tutuyorlar.
Biz kadınlar tuvaletine girip vajinalarımızı tutup
"N'aber kızım? Manikürün güzel olmuş." falan demeyiz.
Ona iki siki olduğunu söyledim.
Gülmeye başladı.
Ama sonra acayip üzülmeye başladı.
"Lütfen, beni güldürme." dedi.
"Beni güldürme!"
Bu sırada bir eliyle bir yastık alıp
sezaryen yarasına bastırması gerekiyordu.
Sonra diğer eliyle de...
sikleri sıkıyordu...
etler...
dürümün içinden düşmesin...
yerlere dökülmesin diye.
İşte bu yüzden kadınlara doğum izni verilmesi lazım!
Paramızı da vereceksiniz.
Arkadaşım iş yerinde
vajinası, gelinliğin kuyruğu gibi
yerlerde sürünerek gezemezdi, böyle şey olmaz.
İstediğin taytı giy onu sıkıştıramazsın.
Ona bunları da anlattım ve daha çok gülmeye başladı.
Böyle bir yandan bunları tutuyordu,
bir yandan burayı bastırıyordu ve kahkahasını tutmaya çalışıyordu,
fazla gelmiş olmalı ki
vücudundaki bütün gaz bir araya toplandı
ve göz bebeklerimi kurutacak kadar şiddetli bir vajina fortlaması duyuldu.
Böyle yaptım...
Sezaryenin birçok faydası var, tamam mı?
Sonda mesela, daha önce hiç sonda taktırmamıştım. Sonda, sizin idrar deliğinize taktıkları bir tür boru
ve siz öylece yatarken...
bir anda yatağınızın yanında bir torba çiş beliriyor.
Sonra kibar bir Filipinli kadın geliyor,
ismi Joyabelle Esperanza Purificacion Santo Domingo Ordonez Balasa,
torbayı götürüyor.
Siz de "Hemşire Joyabelle, kimin çişi o?" diyorsunuz.
O da "Senin çişin." diyor.
"Aman Tanrım, benim mi o?"
Çıktığını bile hissetmedim.
Sonda alıp götürüyor.
"Aman Tanrım, eğer eskiden beri bana bağlı bir sonda olsaydı
kim bilir neler neler başarırdım." dedim.
Bir sürü insan bana şunu soruyor,
"Ali,
aileni ve kariyerini nasıl bir arada yürütebiliyorsun?"
Erkekleri bu soruyu sormuyorlar
çünkü onlar yürütemiyor.
Günün yüzde 90'ında çocukla ilgilenmiyorlar
ve bu, normal kabul edilebiliyor
ama babalar için standartlar o kadar düşük ki
azıcık bir şey bile yapsalar hemen övgü alıyorlar.
Kocam arada sırada bebeğin bezlerini değiştirir ve insanlar bunu duyunca
"Aman Tanrım." diyorlar, konfetiler yağıyor.
"Kocanın bez değiştirdiğine inanamıyorum!"
Ne kadar modern bir baba. Çok şanslısın!"
Kızım ilk doğduğunda
onunla bağ kurabileyim diye onu her gün göğsüme yatırdım.
Göğsüme sıçtı.
Benim konfetilerim nerede?
Aile ve kariyeri bir arada nasıl yürütüyorum anlatayım.
Dadım var. İşte bu, cevap bu.
Evet, bunu herkese duyurmak pek hoş olmuyor
çünkü herkesin dadı tutacak gücü yok.
Çok pahalı.
Kocam ve benim için de pahalı,
o yüzden, çocuğumuza kendimiz bakmayalım diye
eşek gibi çalışmak zorunda kalıyoruz.
Oksijen maskesini bebekten önce kendine takma olayını benimsedim.
Bu kuralı seviyorum. Bu felsefeyi çok seviyorum.
Ne zaman hostesler bana bunu söylese
"Evet, ben de öyle yapacaktım zaten.
Hiç sıkıntı değil." diyorum.
Meksikalıları çok kıskanıyorum,
Meksika kültürünü.
Onların dadıya ihtiyacı yok, bebeğe kim bakıyor, biliyor musunuz?
Diğer bebekler!
Hermana, Tía, Abuela, Sobrina, Prima,
Diğer Prima, Şişme Ev...
Bebek, anaokulunun içine doğuyor.
Bir sonraki hayatımda Meksikalı olmak istiyorum.
Kimse Meksikalılar kadar eğlenmiyor.
Eskiden Crenshaw ve Pico'nun köşesinde oturuyordum,
bilmiyorsanız söyleyeyim,
Crenshaw ve Pico, Los Angeles'ta bir mahallede,
Guadalajara ve Kore'nin kesiştiği sihirli bir köşe...
ve Meksikalılarla Koreliler de sürekli ırkçı bir savaş halindeler,
silahları da yüksek sesli müzik ve kaş çatma.
Meksikalılar aileyi ve eğlenceyi ön plana koymayı iyi biliyorlar,
çocuklarını sürekli Disneyland'a götürüyorlar.
Artık onlara uyum sağlamak için
Disneyland'a İspanyolca da eklediler.
Her tur şöyle başlıyor, "Bayanlar ve baylar, güvenliğiniz için
lütfen kollarınızı ve ellerinizi araçtan çıkarmayınız.
Damas y caballeros, por favor
mantengan las manos y los brazos dentro del coche,
ve lütfen sigara içmeyin...
Çünkü çok iğrenç ve tehlikeli, tamam mı?
Ve bütün çalışanlar işlerine dönmeden önce ellerini yıkamalıdır.
Evet, dikkatli olun. Çok dikkatli olun. Cos tongue taco, orospu çocukları!
Gece geç saatte Bütün dünya uykudayken
Evet, Meksika Disneyland'ı böyle işte,
Karayip Korsanları'nda Selena çalıyorlar.
Perili Köşk'e artık "Dia de los Muertos" diyorlar!
Eskiden Splash Dağı olarak bilinen yer de
artık Esplash Dağı.
Dadımız 62 yaşında.
Evet, 62 yaşından daha genç birini
hayatta kabul etmezdim.
Dadı diye işe 25 yaşında, genç, güzel birini alıyorsanız
aptalsınız demektir.
People dergisi okumaz mısınız? Bu işleri bilmiyor musunuz?
Bu, evliliğinizin altını oymak olur resmen.
Yeni bebeğiniz olduğunda
ikiniz de stresli olduğunuz ve duş almadığınız için
bok gibi göründüğünüz için evliliğiniz zayıflamıştır.
Birbirinize küsersiniz,
yeni bir oda arkadaşı almak kimin fikriydi diye.
Evliliğiniz dışarıdan birinin işgaline ve sömürmesine karşı savunmasızdır.
Eğer 25 yaşında erkek bir bakıcı işe alsaydık,
hani şöyle...
çirkin olmayan...
kızımla çok iyi geçinen ve ondan yapmasını istediğim her işi
hemen koşa koşa yapan birini,
işte o adamın
kıçının yalanmadık yerini bırakmazdım.
Her gün.
Her gün açık büfe dadı kıçı.
25 yaşındaki
göt yanakları heyecandan
asansör kapısı gibi sıkışıp yüzüme kapansa bile umurumda değil.
Oraya kafamı sokup şöyle...
Cinnet'teki Jack Nicholson gibi!
Birçok insan şunu da soruyor,
"Ali, ailen stand-up gösterilerin hakkında ne düşünüyor?"
Bu çok ırkçı bir soru, değil mi?
Aslında sordukları şu,
"Senin parmakların çello çalmaktan kanayana kadar
kafana test kitabıyla vuran baskıcı Asyalı anne baban
kıç yalama şakaların hakkında ne düşünüyor?"
Ablam, annemin evinde yaşayan işsiz bir lezbiyen.
O yüzden ben her istediğimi yapabilirim.
Evet. Her istediğimi!
İstersem şu anda sahneye sıçarım
ve annem gelip "Ailemizi onurlandırdın kızım.
Seninle gurur duyuyorum aslan evladım." der.
İnsanlar şunu da merak ediyorlar, "Ali,
artık kızın olduğuna göre kendini biraz frenleyecek misin?"
Bakın, anne bana olmanız
büyüdüğünüz anlamına gelmiyor.
Evet.
Erkek nasılsa baba olunca da öyle oluyor.
Ben de anne olmadan önce ne boksam oyum,
sadece daha fazla sorumluluğum var ama onları da pek beceremiyorum zaten.
Utanmıyorum da, yirmilerimde
ne cevizler kırdığımı saklayacak değilim.
Neden biliyor musunuz? Çünkü artık herkes
bir kadının bir adamla hemen yatmasının
kendisine saygısı olmadığından değil,
karşındakine saygısı olmamasından kaynaklandığını biliyor.
Sizi evlenmeye layık görmüyoruz demek.
O yüzden hemen altınıza yatıyoruz.
Altınıza yatarak
aslında sizi geleceğimizden şutlamış oluyoruz,
"Hoşça kal canım, sana uğurlar olsun."
Güzel zaman geçiriyoruz sadece, sizi kafeslemeye çalışmıyoruz.
Ama...
Ama dikkatli olmanız gerek çünkü bir erkek sizinle yatmadığında...
Bir erkek sizinle hemen yatmadığında...
amanın...
bu, size saygı duyduğu için değil,
siki küçük olduğu içindir.
Sizi tuzağa düşürmeye çalışıyor.
Sakın bu tuzağa düşmeyin.
Bunu kızıma tekrar tekrar anlatacağım.
Sakın bu tuzağa düşme.
Ben bir kere düştüm, âşık oldum ve sevişmek için acele etmeyen bir adamla
uzun sayılabilecek bir ilişkiye başladım.
Bunu, benim çok özel, harika
ve beklemeye değer biri olduğumu düşündüğü için yaptığını sandım
ama bir şey saklıyormuş!
Aylar sonra nihayet yakınlaşmayı kabul etti
ve insanın azı dişine kadar bile gelmeyen
ufacık bir şey çıkardı ortaya.
Siyahiydi bir de.
Tuhaf, değil mi? Evsiz bir Asyalı görmek gibi,
"Ne oldu sana böyle?"
"Aman Tanrım, annen baban kim senin?"
Siyahiydi. Bu durumu siyahi arkadaşlarıma anlattım,
"Neredeymiş lan o?" dediler.
"İtibarımızı kirletmesine
müsaade etmeden onu hemen infaz edelim."
Hayatımda ilk ve son kez
mikro penis görüşümdü.
Ve ilk gördüğümde gerçekten şöyle tepki vermiştim,
"Aman Tanrım, iyi misin sen?
Ne oldu, otobüs falan mı çarptı?
Arabanın biri yandan sikine çarpıp kopardı da
sikinin geri kalanı caddenin ortasında yaralı yılan başı gibi yuvarlanıyor mu?
Cam bir kavanoza koyup
tekrar diksinler diye hastaneye götürelim mi?
Bir dakika.
Bu, bir çeşit Prenses ve Kurbağa testi mi?
Uzun zaman önce bir cadı ona çirkin dediğin için
seni lanetledi mi yoksa?
Şimdi ben seni sevdiğimi kanıtlamak için onu ağzıma alırsam
aşkımın karşılığı olarak
büyüyecek mi?
Hani şu suda büyüyen sihirli havlular gibi?"
Geçtiğimiz yılda
hayatım çok değişti
çünkü bir yıl önce
kimse beni tanımıyordu.
İlk stand-up gösterisi
kaydımı yapmadan önce
memleketim San Francisco'da dört gösteri yaptım.
Çok heyecanlıydım, yerimde duramıyordum.
Ama sonra bütün biletleri satamadım
ve biletlerin yarısını Groupon'a koymak zorunda kaldılar. Bir çoğunuz şu anda kalp krizi geçiriyor, biliyorum.
"Aman Tanrım...
Bir yıl önce bu karıyı on dolara izleyebilir miydim yani?"
Bakın, Groupon'u severim aslında.
Ama resmimi sitedeki diğer şeylerin yanında görmek
çok üzücü ve moral bozucuydu.
Balina izleme turları vardı,
diş beyazlatma servisi ve ucuza satılan eski dildolar.
"Bu çok üzücü." dedim.
Sonra geçtiğimiz yıl,
Anneler Günü haftasında Netflix gösterim Baby Cobra yayınlandı.
Çok çılgıncaydı,
daha önce başıma böyle bir şey gelmemişti.
Bir anda karaborsacılar benim biletlerimi 1.000 dolara
satmaya başladı.
300'den fazla kişi Cadılar Bayramı'nda benim kılığıma girip
hamileyken giydiğim çizgili elbisemi giydi.
Çok mutluydum.
Ta ki ünlü olmak istemediğimi fark edene kadar. İstemiyorum.
Benim tek istediğim daha az çabayla daha çok para kazanmaktı.
Çeklerimi pijamalarımı giyerken alacaktım.
Bir Pixar filminde bir tofuyu falan oynayacaktım.
Biliyorsunuz işte, tofunun gözlükleri var,
böyle sinirli falan,
Justin Timberlake'le soya fasulyesi hakkında şarkılar falan söylüyor...
Baş düşmanım da Idris Elba'nın canlandırdığı bir biftek olabilir,
ismi de Sert Biftek falan olurdu.
O kadar ünlü değilim ama şimdiden nefret ediyorum bundan.
Çok nefret ediyorum.
Yükü çok ağır!
Şimdilerde, arada sırada güzel bir restorana yemeğe gidiyorum,
oradaki garsonlar ve şef beni tanıyınca da
kendi kendime
"Harika oldu. Şimdi daha fazla bahşiş vermem gerekecek." diyorum.
Şimdi daha fazla param var
ve kocamdan da epey bir fazla kazanıyorum.
Annem, kocamın kendini küçük hissettiği için
beni terk edeceğini düşünüyor.
Kendinden fazla para kazanan kadını
terk eden adamın
bedava parayı sevmeyen adam olduğunu
anneme izah etmem gerekiyor.
"Ama Ali, kendini küçük hissetmiyor mu?"
Yeni maaşımla büyük büyük yaşamakla çok meşgul kendisi!
"Ama...
Ama Ali, ondan bir şey çalmışsın gibi hissetmiyor mu hiç?"
Eve para getirme baskısını mı diyorsun?
O yükü onun omuzlarından kaldırdım. Şimdi çok rahat.
Her gün işe iki saat geç gidiyor, şu şekilde;
"Sikmişim sizi!
Seni sikerim, seni sikerim, seni de sikerim!
Kovun isterseniz, umurumda değil. Benim karı zengin nasılsa.
Bu iş benim için değişik bir hobi sadece."
Böyle olmaması gerekiyordu.
Tamam mı? Benim o olmam gerekiyordu.
Kafası rahat olan ben olmalıydım.
Kocam Harvard İşletme Okulu'ndan mezun oldu.
Ben Kaliforniya Üniversitesi'nde Etnik Çalışmalar okudum.
Bu bölüm her olayda beyazları nasıl suçlayacağınızı öğrendiğiniz bir bölüm,
gelir getirecek bir şey değil.
Bu sonucu kimse tahmin edemezdi.
O kadar ki, biz evlenmeden önce
kocamın ailesi bana evlilik sözleşmesi imzalatmıştı.
Gerçekten. Şimdi boşanırsak
oğulları boku yedi.
Artık salıları saşimi yemek yok!
Kıçınız tertemiz olana kadar Hello Kitty'nin şarkılar söylediği
fiyakalı Japon tuvalet bideleri de yok.
Musluk suyu içtiğin günlere dönersin!
İlişkide kim daha çok para kazanıyorsa
eve ekmek getiren odur derler.
Sanırım bizde eve ekmek getiren kişi kocam
çünkü ekmek yapma makinesi kazanmıştı.
Hem kadın hem de eve ekmek getiren kişi olmak kolay değil.
Çünkü endişeleniyorsunuz,
çok güçlü olmak sizi endişelendiriyor,
evde kocamın da sözü geçsin diyerek
durumu telafi etmeye çalışıyorsunuz.
Bir de üstüne, katı ve
işkolik bir anne olarak görülmekten çekiniyorum, o yüzden kızımla da en çok ben ilgileniyorum.
Bittim! Tükendim artık.
Artık kocamla fantezi yaparken
ondan bana "ucuz fahişe" demesini istiyorum.
Çünkü en büyük fantezim bu,
hiç sorumluluğu
ve karar verme gücü olmayan cahil bir köylü kızı olmak.
Bu fanteziyi çok seviyoruz.
Bana "Sen sadece ucuz bir fahişesin!" diyor.
Ben de "Evet, ben tam bir malım.
Alfabeyi bilmiyorum. Sayı saymayı bilmiyorum,
şekilleri ve renkleri ayırt edemiyorum.
Maddi konularda ya da önemli konularda bana güvenilmez
çünkü ben ucuz bir fahişeyim." diyorum.
Daha fazla para kazanmamım dışında ben hâlâ aynı benim.
Hâlâ yarı Çinli yarı Vietnamlı aynı insanım. Evet.
Netflix gösterimi görümcemin hesabından izliyorum.
Bugün bile hâlâ kendi hesabım yok.
Baby Cobra'yı çektikten sonra
Netflix bana bir Netflix bebek tulumu ve bir hediye sepeti gönderdi.
Hani şu beyazların hediye etmeye bayıldığı,
içinde kurabiye, peynir, karamelli patlamış mısır gibi
Asyalıların zerre kadar ilgisini çekmeyen şeyler olan sepetlerden.
"Bana bir hesap verin!" dedim.
"Bunlara alerjim var zaten benim,
bana bir hesap verin!"
Hâlâ eşyalarımı Craigslist'ten alıyorum, evimdeki hiçbir şey yeni değil.
Ama artık kılık değiştirerek gitmem gerekiyor
çünkü geçen hafta güneş gözlüğümle şapkam olmadan gitmiştim
ve bisiklet kaskı için herifin biriyle pazarlık yapıyordum.
O "Yirmi." dedi, ben "On." dedim.
O "Tamam, 17 olsun." dedi.
Ben "Olmaz, şurası çizilmiş. On." dedim.
Ve sonra bana dönüp
"Yemin ederim ki sen... Sen Ali Wong değil misin?
Niye benimle bisiklet kaskı için pazarlık ediyorsun?
Gördüğün gibi ben arkadaşlarıyla
stüdyo dairede kalan bir öğrenciyim." dedi.
Ben de...
"Çok ayıp. Hepimiz birbirimize benzemiyoruz! Ver şu kaskı.
İngilizce bilmiyor ben!
Benim adım Ali Wong değil, benim adım Grace Lee!
Google'dan Grace Lee'nin resimlerine bak.
Bilgisayarın alev alacak!" dedim.
Kocamla çok dalga geçerim
ama aslında o benim en iyi arkadaşım.
Evet, çok ciddiyim.
En iyi arkadaşımla evlendiğim için çok şanslıyım
ve kocamla aramızdaki bu ilişki annemin kafasını karıştırıyor
çünkü babamla ilişkilerinin tam tersi bir durum.
Bana diyor ki "Baban benim en iyi arkadaşım değildi.
Birbirinizin yanında bu kadar rahat olmanıza inanamıyorum.
Kocanın yanında osuruyor musun?"
Kocamın ağzına osuruyorum.
Çünkü biz en iyi arkadaşız.
Umarım ömür boyu ayrılmayız, gerçekten.
Çünkü çoğu zaman komedyenler başarılı olduğunda
kaçınılmaz olarak eşlerinden boşanıyorlar
ve 50, 60 yaşındayken falan da torunları yaşında biriyle
yeniden evleniyorlar.
Bir kadın olarak bu bana zerre çekici gelmiyor.
Menopoz uçurumdayken 18 yaşındaki biriyle mi
sevişeceğimi sanıyorsunuz?
Heyecandan eli ayağı titreyen bir ergen üç git gel yapıp yaşlı kıçıma boşalacak?
Yok, ben almayayım.
Yok, gracias.
18 yaşında bir oğlanla yatmak istemiyorum, ne şimdi ne de sonra
çünkü 18 yaşındakiler yatakta çok berbatlar.
Kendi ergenliğinizi hatırlıyor musunuz?
Ergen kızlar için oral seks çok korkunçtur çünkü tek taraflıdır.
Ergen bir kız olarak
size hiç oral yapan olmamıştır ama bir sürü sakso çekmişsinizdir.
Köprü altında sakso çektiniz, banyoda çektiniz, ormanda çektiniz.
Ama ergen bir kızken
kimse size tribünlerin orada oral yapmadı.
"Hadi Gary. Hadi...
Hadi Gary. Hadi. Sırt üstü uzan Gary. Hadi, arabanın yağını değiştirir gibi. Hadi Gary!"
"Tenis maçındaki o fena servisimi gördün mü?
Hadi Elliot, hadi.
Tebrikler bana! Hadi Elliot.
Hadi Elliot.
Hadi."
"Parkta hiç çocuk kalmadı.
Hadi Spencer. Hadi!
Hava karanlık Spencer, hadi!"
Birilerinin size oral yapması için 20'lerinize kadar beklemeniz lazım
ve o zaman bile çok iyi olmuyor çünkü bu iş herkese göre değişiyor.
Kocamı bana düzgünce oral yapması için
eğitmek ne kadar zaman aldı, biliyor musunuz?
Onu bırakıp da yeni birini bulup
her şeyi sıfırdan öğretecek değilim.
Çok uğraştırır.
Kocamın sahip olduğu onca bilgi,
ona harcadığım o kadar zaman,
bütün o kas hafızası onunla mezara gidecek.
Bütün bunları Iamcık gibi bir bulut depolamada saklayıp
yeni kocanız 2.0'a indiremezsiniz.
Kocam bana özeldir.
Yeri doldurulamaz!
Bakın, bundan önce çoğu gece numara yaptım, tamam mı?
Ama uzun vadede bunda ustalaşmasının elzem olduğunu ve o zaman
şimdiki yalanlarımın sadece kendimi kandırmak sayılacağını biliyordum.
O yüzden kafasını aşağıya bastırıp
yüzü morarana kadar kaldırmadım.
Çoğu gece saat yedide, 30 yaşında bir adam görüntüsünde başlayıp
saatler sonra Tommy Lee Jones gibi çıktı.
Asyalı genç bir adam için birden
Tommy Lee Jones'a dönüşmek ne kadar zordur, biliyor musunuz?
Sanırım oral konusunda iyi olmanın sırlarından biri de
bu işe istekli olmaktır, değil mi?
Zevkle, hevesle yapmaktır.
Bu bir haktır, o yüzden işi biliyormuş gibi davranın.
Evet! Hiç tereddüt etmeyin. Şöyle yapmayın...
Zorla brokoli yedirilen çocuklar gibi.
Girin oraya!
Kafanızı kaldırmayı da unutmayın,
kalçamı sehpa olarak kullanıp böyle yapmayın...
Yemeğinizi bitirmeden yemek komasına girmeyin.
Son zamanlarda, adamın biri geliyor aklıma.
Bu adamla bir keresinde takılmıştık
ve öpüşmenin ortasındayken
durup ona durumu bildirme zorunluluğu hissetmiştim.
"Hey,
işler daha da ilerlemeden bilmen gereken bir şey var...
âdet dönemindeyim."
O da şöyle dedi "Ah...
Şey...
O zaman ortalığı kirletelim Ali!"
Bugüne kadar
birinin bana söylediği
en romantik şey buydu.
Moralim bozulduğunda, kendimi kötü ve çirkin hissettiğimde bunu düşünüyorum,
tek yapmam gereken bir zamanlar tamponumu söküp çıkartıp
yerine sikini sokmaya can atan bir adam olduğunu düşünmek!
Kendimi güzel hissettiriyor.
Güzel!
İnsana, o adamın o gün söylediği şeyden daha fazla güç veren
ve daha feminist bir laf yoktur.
Adam etiketi çaktı resmen. "Ben bu kızlayım." dedi.
Sanırım ben bebeğim olmadan önce
daha farklı bir komedyendim.
Eskiden sakso çekmekle
ve vajinamla ilgili
daha çok espri yapardım ama şimdi...
Sakso çekmekle...
ve vajinamla ilgili
o kadar espri yapmıyorum çünkü...
artık sakso çekmiyorum.
Doğum yaptığınız zaman
size bir diploma veriyorlar, üzerinde "Tebrikler,
artık istemediğinizde sakso çekmek zorunda değilsiniz." yazıyor.
Eğer kocam ona sakso çekmemi isterse
yüzüne karşı gülerim.
Sonra da vurur kafayı yatarım
ve sabah hiçbir şey olmaz, beni terk etmemiş olur.
Birbirimize bebekle ve ev kredisiyle bağlıyız.
Şah mat yavrum. Oyun bitti.
Kaçacak bir yerin yok.
Sana sakso çekmek zorunda değilim, bana borcun var.
Artık vajinamla ilgili de pek espri yapmıyorum
çünkü vajinam...
artık yok.
Gitti.
Sezaryen olduğum için fiziksel olarak sağlam
ama duygusal ve ruhsal olarak...
Kabuktaki Hayalet.
Kabuktaki Hayalet,
Scarlett Johansson'ın oynadığı Asyalı bir karakter!
Kocamla artık sevişmiyoruz.
Yan yana uzanıp
Porto Rikolu insanları düşünerek mastürbasyon yapıyoruz.
Onun üzerine çıkacak,
seksten sonra temizlenecek,
yataktaki ıslak kısma havlu koyacak enerjim yok.
Hani şu yatakta oluşan mükemmel yuvarlaklıktaki şekli bilirsiniz,
kışın o kısım hep soğuk olur.
Buzda balık avlamak gibi.
Çünkü penguen belgeseli gibi kokuyor.
Dış ses de Morgan Freeman.
Ben Ali Wong. Herkese iyi geceler. Teşekkür ederim!
MARI İÇİN
ÖZEL TEŞEKKÜRLER...